Nikola Tesla

Unutulan Deha

New Yorker Oteli'nin loş, gölgelerle dolu 3327 numaralı odasında, delici bakışlı, uzun boylu ve zayıf bir adam pencere kenarında oturmuş, aydınlanmasına yardım ettiği şehri izliyordu. Şimşeği evcilleştiren ve dünyaya alternatif akımı hediye eden adam Nikola Tesla, artık 20. yüzyıl makinesinin içindeki bir hayaletti. Dışarıda neon ışıklar ve uğuldayan elektrik hatları onun dehasının bir kanıtıydı; ancak içeride sadece güvercinlerin yumuşak gurultusu ve çağını aşmış bir adamın sessizliği vardı. Onun hikayesi, geleceği o kadar net gören bir zihnin hikayesidir ki, bugünkü yerini sağlama almayı unutmuştur.

Akımlar Savaşı

Tesla'nın yolculuğu, alternatif akımın (AC) bir ulusa güç vermenin üstün yolu olduğunu kanıtlamak için Thomas Edison'a karşı verdiği devasa bir mücadeleyle tanımlandı. 1893 Chicago Dünya Fuarı'nı aydınlatarak ve Niagara Şelalesi'nin gücünü dizginleyerek bu savaşı kazandı. Ancak Tesla hiçbir zaman bir iş adamı olmadı; o bir hayalperestti. Efsanevi bir özveri anında, George Westinghouse ile olan telif hakkı sözleşmesini, şirketi iflastan kurtarmak için yırtıp attı. Bu tek cömertlik eylemi ona milyarlarca dolara mal oldu, ancak Tesla için ilerlemenin ışığı, cebindeki altının ağırlığından daha önemliydi.

Kırık Düşler Kulesi

En büyük tutkusu, tüm dünyaya ücretsiz, kablosuz enerji sağlamak için tasarlanmış devasa bir kule olan Wardenclyffe'di. Görünmez güç ve bilgi iplikleriyle birbirine bağlı bir gezegen hayal ediyordu. Ancak J.P. Morgan liderliğindeki finansal destekçileri, bedava enerjiye bir "sayaç" takmanın yolu olmadığını anladıklarında desteklerini çektiler. Proje çöktü ve onunla birlikte Tesla'nın ruhu da yıkıldı. Hayatının geri kalanını otel odalarında, giderek daha eksantrik teoriler geliştirerek, ölüm ışınlarından ve gezegenler arası iletişimden bahsederek geçirdi; bu sırada onun kurduğu dünya, o olmadan yoluna devam ediyordu.

Beyaz Güvercin

Son, yalnız yıllarında Tesla'nın tek gerçek dostları New York'un güvercinleriydi. Belirli bir beyaz güvercinle özel bir bağı olduğunu iddia eder, onu "bir erkeğin bir kadını sevdiği gibi" sevdiğini söylerdi. Bir gece güvercin penceresinden içeri uçup kollarında öldüğünde, Tesla sanki kendi ışığının da sonunda titreyerek söndüğünü hissetti. Nihai pişmanlığı servet veya şöhret eksikliği değil, insanlığı birleştirmeyi ve özgürleştirmeyi amaçlayan en vizyoner fikirlerinin -bitmemiş halde- ilerleme yerine kârı tercih eden bir dünyaya her şeyini vermiş bir adamın zihninde hapsolmuş kalmasıydı. Arkasında hayatlarımıza güç vermeye devam eden bir miras bırakarak yalnız başına öldü; adamın kendisi tarihin yıllıklarında trajik, titreyen bir gölge olarak kalsa bile.