Kleopatra

Yılanın Öpücüğü

İskenderiye sarayının titreyen kandil ışığında, olağanüstü bir zekaya ve eşsiz bir hırsa sahip bir kadın, Roma'nın gölgelerinin sevgili Nil nehri üzerinde uzanışını izliyordu. VII. Kleopatra, Roma propagandasının daha sonra resmettiği gibi sadece bir baştan çıkarıcı değildi; o, parlak bir dilbilimci, anlayışlı bir ekonomist ve bağımsız bir Mısır'ın son gerçek kalkanıydı. Pişmanlığı aşktan değil, en parlak zihnin bile dünyayı yutmaya kararlı bir imparatorluğun akıntısını durduramayacağını fark etmesinden doğmuştu.

Bir İmparatorluk Kumarı

Kleopatra'nın saltanatı, yüksek riskli bir hayatta kalma oyunuydu. Mısır'ın Roma'nın askeri gücüne dayanamayacağını anlayarak, krallığının kaderini Roma'nın en güçlü liderlerine bağlamaya çalıştı. Jül Sezar'ı sadece cazibesiyle değil, İskenderiye ve Roma'nın eşit olarak durduğu bir Akdeniz imparatorluğu vizyonuyla büyüledi. Birlikte, tahtını ve oğlunun geleceğini güvence altına almayı vaat eden bir ittifak kurdular. Ancak Mart İdes'inin hançerleri bu rüyayı parçaladı ve onu yükselen Roma düşmanlığı denizinde yalnız bıraktı.

Umutsuzluk İttifakı

Marcus Antonius geldiğinde, Kleopatra ikinci bir şans -ve belki de daha derin bir bağ- gördü. Ortaklıkları, Octavianus'un Roma'sının sert taleplerine meydan okuyan, lüks ve ortak hırsla dolu bir kasırgaydı. Onun için her ziyafet ve her siyasi jest, Ptolemaios mirasını korumak için hesaplanmış bir hamleydi. Ancak aşk ve siyaset tehlikeli bir şekilde iç içe geçti ve Actium Savaşı'ndaki felaketle sonuçlanan yenilgi, dünyasının sonunun geldiğini haber verdi.

Son Meydan Okuma

Octavianus'un lejyonları İskenderiye'ye yaklaşırken, Kleopatra kendini kendi yüksek duvarlı mozolesinde kapana kısılmış buldu. Üzerine her şeyi bahis olarak koyduğu adam, Antonius, kendi eliyle can vermişti. Octavianus onu Roma sokaklarında altın zincirlerle gezdirmeyi planlıyordu -asla izin vermeyeceği son bir aşağılama. Onun nihai pişmanlığı, dehasının sadece kaçınılmaz olanı geciktirdiğine dair soğuk ve sert bir kesinlikti. Tarihin kendisi dışında her rakibi alt etmişti.

Tanrıça Veda Ediyor

Seçim, onun son egemenlik eylemi oldu. Bir fatihin zincirleri yerine bir engereğin ısırığını tercih ederek, yaşayan bir tanrıça olarak onurunu koruyan bir ölüm aradı. Kleopatra yaşadığı gibi öldü -kendi şartlarıyla- ama pişmanlığının ağırlığı sarayın sessizliğinde yankılandı. Arkasında düşmüş bir krallık ve artık geleceklerini koruyamadığı çocuklar bıraktı; bu, gücün ne kadar büyük olursa olsun, zamanın amansız yürüyüşüne karşı genellikle sadece bir infaz ertelemesi olduğunun trajik bir hatırlatıcısıydı.