William McKinley

Isang Hindi Tapos na Paglalakbay sa Karunungan

Sa loob ng maringal na mga bulwagan ng White House, si William McKinley ay nakatayo bilang simbolo ng malakas na kapangyarihan. Siya ay isang bayani ng digmaan, isang bihasang politiko, at ang ika-25 na Pangulo ng Estados Unidos. Ngunit habang nakaupo sa mesa ng Gabinete sa gitna ng mga taong may mga diploma mula sa mga Ivy League, isang tahimik na anino ang palaging nakabuntot sa kanyang marangal na tindig. Siya ang pinakamakapangyarihang tao sa silid, ngunit palagi niyang nararamdaman ang isang tila butas sa kanyang baluti.

Ang Hindi Maabot na Piraso ng Papel

Dahil sa mga problemang pinansyal at malubhang karamdaman, napilitan ang batang si McKinley na huminto sa Allegheny College bago pa man siya makapagtapos. Bagama't kalaunan ay nag-aral siya ng batas sa pamamagitan ng sariling pagsisikap at nakapasa sa bar exam, ang pakiramdam ng kawalan ng "opisyal" na diploma ay kumain sa kanya sa loob ng maraming taon. Ang pagsisising ito ay hindi nagmula sa kawalan ng kaalaman; siya ay isang taong palabasa at may matalas na praktikal na talino. Ang kanyang pighati ay para sa pakiramdam ng pagkilala na hindi niya nakamit. Marahil ito ang dahilan kung bakit, dahil sa kanyang paniniwala sa kahalagahan ng edukasyon, buong lakas niyang itinaguyod ang edukasyon sa panahon ng kanyang pagkapangulo. Nais niyang ibigay sa mga susunod na henerasyon ang regalong ipinagkait sa kanya.

Ang Karunungan sa Likod ng Kakulangan

Gayunpaman, ang tahimik na kawalan ng kumpyansa na ito ang naging dahilan ng kanyang pinakamalaking lakas sa pulitika. Dahil wala siyang elite na akademikong pinagmulan tulad ng iba, hindi kailanman naputol ang malalim na ugnayan ni McKinley sa mga manggagawang Amerikano. Ang kanyang mga desisyon ay hindi batay sa mataas na teorya, kundi sa mga praktikal na realidad ng mga tao. Ang pragmatismong ito ang nagdala sa kanya nang ligtas sa mga unos ng Spanish-American War at naging gabay sa pagpapatupad ng Gold Standard na muling humubog sa ekonomiya ng America.

Ang Huling Agimat

Palaging may suot na pulang carnation si McKinley sa kanyang amerikana dahil naniniwala siyang nagdadala ito ng suwerte. Sa isang mainit na hapon ng Setyembre noong 1901, habang binabati ang mga tao sa Pan-American Exposition, inalis niya ang masuwerteng bulaklak sa kanyang amerikana at ibinigay ito sa isang 12-taong gulang na batang babae na nagngangalang Myrtle Ledger. Pagkalipas ng ilang segundo, naubos na ang suwerte ni McKinley. Isang assassin ang lumabas mula sa karamihan at bumaril nang dalawang beses.

Kahit sa kanyang huling mga araw na puno ng sakit, ang taong palaging nararamdamang may kulang sa kanya dahil sa kawalan ng diploma ay nagpakita ng malaking kagandahang-loob. Habang sumusuko sa kanyang mga sugat, ang huling mga salitang ibinulong niya sa kanyang asawa ay puno ng pagtanggap: "Ito ang paraan ng Diyos. Ang Kanyang kalooban ang mangyari, hindi ang sa atin." Dinala niya ang kanyang tahimik na kawalan ng kumpyansa sa libingan; hindi niya alam na aalahanin siya ng kasaysayan hindi dahil sa kanyang kulang na diploma, kundi dahil sa pandaigdigang kapangyarihan na kanyang itinayo.