William McKinley

Yarım Kalan Bir İlim Yolculuğu

Beyaz Saray'ın o görkemli, yankı uyandıran salonlarında William McKinley, muazzam bir gücün simgesi olarak duruyordu. O bir savaş kahramanı, kurt bir politikacı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 25. Başkanıydı. Ancak, Ivy League (Sarmaşık Ligi) diplomalarıyla övünen adamların çevrelediği Bakanlar Kurulu masasında otururken, o ağırbaşlı duruşunun ardında yakasını bir türlü bırakmayan sessiz bir gölge dolaşıyordu. Odadaki en güçlü adam oydu ama zırhında hep hayali bir boşluk, bir eksiklik hissediyordu.

Ulaşılamayan Kağıt Parçası

Genç McKinley, maddi imkansızlıklar ve ağır bir hastalık yüzünden Allegheny Koleji'ni mezun olamadan bırakmak zorunda kalmıştı. Her ne kadar sonradan kendi çabasıyla hukuk okuyup baro sınavını geçse de, o "resmi" diplomasızlık hissi yıllarca içini kemirdi. Aslında bu pişmanlık bilgi eksikliğinden kaynaklanmıyordu; o çok okuyan, pratik zekası yüksek bir insandı. Onun acısı, nasip olmayan o onaylanma duygusunaydı. Belki de bu yüzden, kendi mahrum kaldığı bu hediyeyi başkalarına verebilmek için başkanlığı boyunca eğitimi var gücüyle savundu.

Nasipteki Bilgelik

Ancak içine attığı bu sessiz güvensizlik, paradoksal bir şekilde onun en büyük siyasi gücü oldu. Etrafındakiler gibi elit bir akademik geçmişi olmadığı için McKinley, Amerikan işçi sınıfıyla o derin bağını hiç koparmadı. Kararlarını yüksek teorilerle değil, halkın pratik gerçekleriyle aldı. Yunus Emre'nin "İlim ilim bilmektir, ilim kendin bilmektir" düsturunda olduğu gibi, o da kendi eksikliğini bilerek halkın neye ihtiyacı olduğunu gördü ve Amerikan ekonomisini yeniden şekillendiren altın standardını getirdi.

Son Tılsım

McKinley, uğur getirdiğine inandığı için yakasına her zaman kırmızı bir karanfil takardı. 1901 yılının sıcak bir Eylül öğleden sonrasında, Pan-Amerikan Fuarı'nda halkı selamlarken, yakasındaki o şanslı çiçeği çıkardı ve Myrtle Ledger adında 12 yaşındaki küçük bir kıza hediye etti. Saniyeler sonra, McKinley'in şansı tükenmişti. Kalabalıktan sıyrılan bir suikastçı öne çıktı ve iki el ateş etti.

Acı dolu son günlerinde bile, bir diplomadan mahrum kaldığı için kendini hep eksik hisseden bu adam, büyük bir zarafet sergiledi. Yaralarına yenik düşerken, eşine fısıldadığı son sözler tam bir teslimiyet barındırıyordu: *"Elveda herkese. Bu Tanrı'nın yolu. Bizim değil, O'nun iradesi olsun."* O, sessiz güvensizliklerini mezara götürdü; tarihin onu eksik diplomasıyla değil, inşa ettiği küresel imparatorlukla hatırlayacağından tamamen habersizdi.