William McKinley

Yarım Kalan Bilge

Beyaz Saray'ın görkemli salonlarında William McKinley bir ulusun saygısını kazanmıştı. O bir savaş kahramanı, deneyimli bir politikacı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin 25. Başkanıydı. Ancak, bu ağırbaşlı görüntünün ve başkanlık unvanının ardında sessiz, ısrarcı bir gölge dolaşıyordu: Hiçbir seçim zaferinin susturamadığı bir yetersizlik hissi.

Eksik Parça

McKinley pratik zekası yüksek bir adamdı ama akranlarının övündüğü tek şeye sahip değildi: Bir üniversite diploması. Maddi zorluklar ve hastalık, mezun olmadan Allegheny Koleji'ni bırakmasına neden olmuştu. Daha sonra hukuk okumuş olsa da, o resmi tamamlanmamışlık hissi içini kemiriyordu. Ivy League mezunu adamların arasında yürürken, zırhında hayali bir boşluk hissediyordu. Pişmanlığı bilgi eksikliğiyle ilgili değildi —çok okuyan biriydi— ama kaçırdığını hissettiği o *onaylanma* duygusuydu.

Gizli Bir Güvensizlik

Bir keresinde bir arkadaşına şöyle itiraf etmişti: "Şaşırtıcı görünse de... Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olmaktansa bir üniversite eğitimine sahip olmayı tercih ederdim." Görevdeki bir Başkan için sarsıcı bir itiraftı. Bu, dışsal başarının her zaman içsel şüpheyi iyileştirmediğini gösteriyordu. Belki de kendisinin mahrum kaldığı hediyeyi gelecek nesillere vermek için başkalarının eğitimini savundu.

Suikastçının Kurşunu

Hayatı, 1901'de ikinci döneminin sadece altıncı ayında bir suikastçının kurşunuyla yarım kaldı. Sevilen bir lider olarak öldü ama sessiz pişmanlığını mezara götürdü. En yüksek zirvelere ulaşanların bile tırmanışta bir basamağı kaçırdıklarını hissedebileceklerinin bir hatırlatması olarak.