Napoleon Bonaparte

De Adelaar in de Kooi

Op een vochtige, winderige rots midden in de Zuid-Atlantische Oceaan stond de man die ooit de kaart van Europa met een zwaard had hertekend, starend naar de eindeloze grijze golven. Napoleon Bonaparte, de "Kleine Korporaal" die de Keizer van de Fransen werd, was niet langer de meester van de wereld; hij was "Generaal Bonaparte," een gevangene van het Britse Rijk. De stilte van Sint-Helena was een oorverdovend contrast met het gebrul van kanonnen bij Austerlitz en het gejuich van Parijs. Hier waren de enige gevechten die nog gevoerd moesten worden tegen verveling, kleinzielige cipiers en het verpletterende gewicht van de herinnering.

De Zon van Austerlitz

Hij was opgestaan uit de chaos van de Revolutie om de moderne Caesar te worden. Hij had zichzelf tot Keizer gekroond, niet door goddelijk recht, maar door de pure kracht van zijn wil. Hij herinnerde zich de "Zon van Austerlitz," het moment waarop zijn genie door het goddelijke leek te zijn aangeraakt. Hij had Frankrijk een wetboek, een gevoel van glorie en een plaats in de geschiedenis gegeven die geen enkele nederlaag kon uitwissen. Maar glorie, zo besefte hij te laat, is zo vluchtig als rook op een slagveld. Het rijk dat hij op bajonetten bouwde, was ingestort onder de sneeuw van Rusland en de modder van Waterloo.

De Laatste Ballingschap

Zijn spijt betrof niet de ambitieuze oorlogen – want hij geloofde dat deze noodzakelijk waren voor het voortbestaan van Frankrijk – maar het vertrouwen dat hij had gesteld in het "perfide Albion" en het besef dat zijn bereik uiteindelijk zijn greep had overschreden. Terwijl zijn lichaam bezweek, verteerd door maagkanker, waren zijn laatste woorden een koortsdroom van de liefdes van zijn leven: "Frankrijk, het leger, hoofd van het leger, Joséphine." Hij stierf zoals hij leefde – vechtend voor een nalatenschap die door de eeuwen heen zou weerklinken, een Adelaar die weigerde te geloven dat zijn vleugels waren geknipt.