Napolyon Bonapart

Kafesteki Kartal

Güney Atlantik'in ortasındaki nemli, rüzgarlı bir kayada, bir zamanlar Avrupa haritasını kılıcıyla yeniden çizen adam, sonsuz gri dalgalara bakarak duruyordu. Fransızların İmparatoru olan "Küçük Onbaşı" Napolyon Bonapart, artık dünyanın efendisi değildi; o, Britanya İmparatorluğu'nun bir tutsağı, "General Bonapart"tı. Saint Helena'nın sessizliği, Austerlitz'deki top seslerine ve Paris'in tezahüratlarına sağır edici bir tezat oluşturuyordu. Burada savaşılacak tek savaş can sıkıntısına, küçük gardiyanlara ve anıların ezici ağırlığına karşıydı.

Austerlitz Güneşi

Devrimin kaosundan yükselerek modern Sezar olmuştu. Kendini ilahi bir hakla değil, iradesinin salt gücüyle İmparator ilan etmişti. Dehasının ilahi bir dokunuşla kutsandığı o anı, "Austerlitz Güneşi"ni hatırlıyordu. Fransa'ya bir kanunlar bütünü, bir şan duygusu ve hiçbir yenilginin silemeyeceği bir tarihsel yer vermişti. Ancak zaferin, savaş alanındaki duman kadar geçici olduğunu çok geç fark etti. Süngüler üzerine kurduğu imparatorluk, Rusya'nın karları ve Waterloo'nun çamuru altında parçalanmıştı.

Son Sürgün

Pişmanlığı girdiği hırslı savaşlar değildi -çünkü bunların Fransa'nın hayatta kalması için gerekli olduğuna inanıyordu- ama "hain Albion"a (İngiltere) duyduğu güven ve gücünün sonunda sınırlarını aştığını fark etmesiydi. Mide kanseriyle tükenen bedeni iflas ederken, son sözleri hayatının aşklarının bir hummalı rüyasıydı: "Fransa, ordu, ordunun başı, Joséphine." Yaşadığı gibi öldü: Yüzyıllar boyunca yankılanacak bir miras için savaşarak, kanatlarının kırıldığına inanmayı reddeden bir Kartal olarak.